Ég er búin að fara svo margar hringi með þessi heilsumál og nú fór ég einn snöggan á vikunni síðan ég byrjaði að blogga.

Ég er búin að vera of þung alla tíð, fyrir utan örstutt tímabil á ungiingsárunum þegar ég fór nánast niður í kjörþyngd með svakalegri megrun og rosalega mikilli hreyfingu. En samtímis þess að vera of þung hef ég líka verið í megrun síðan ég var 9 ára.  Ég hef tekið rosalega margar rispur í hreyfingu og var lengi vel alltaf á milli 90 og 100 kg með því að stunda mikla hreyfingu með en náði aldrei að halda mataræðinu í lagi nema í x langan tíma í einu - stundum langan stundum stuttan - en með allri þessari hreyfingu hefði ég orðið léttari ef ég hefði haft þá stjórn á mataræðinu sem ég vildi alltaf.

Það komu síðan nokkur tímabil þar sem ég gat ekki getað hreyft mig svona mikið, ég sleit liðbönd, missteig mig eða eitthvað kom upp á og þá hef ég þyngdist ég mjög hratt og varð mest 117 kg. Samt fékk ég alltaf kraftinn aftur til að halda áfram en smám saman hef ég hætt að fá hann, gefist fljótar upp og það er bara af því ég er búin að upplifa þennan rúnt upp og niður svo rooooooooosalega oft. Ég er heldur ekki að tala um að borða einum bitanum of mikið eða lítið heldur finnast ég algjörlega missa stjórn og á mómentinu vera alveg sama.  Inn á milli koma svo aftur alltaf góð tímabil þar sem ég hef stjórn, en þau eru einfaldlega ekki nógu löng til að ég nái ekki að þyngjast á milli.  


Ég held að ég muni alltaf þurfa að gera málamiðlun við sjálfa mig í þessum málum, annað hvort að samþykkja og sætta mig við að þetta gangi svona upp og niður og að ég komist ekki endilega nokkurn tima í ídeal þyngd (sem er hugarfar sem ég hef oft tamið mér i gegnum árin og sætt mig við) eða að vera á mjög nákvæmu mataræði sem ég get treyst að virkar fyrir mig.  Mataræðið er síðan ekki allt, heldur verður maður að vinna í andlega þættinum líka til að ná hugarró.  Það er gífurlega algengt að fólk með fíknir sé með (vott af) ofvirkni, annað hvort líkamlegri eða huglægri og þess vegna mjög mikilvægt að finna leið til að róa hugann (með öðru en mat eða óverdós af hreyfingu).

Ástæðan fyrir því að ég leita alltaf aftur í fráhald er að þegar ég var fyrst og heilt ár í fráhaldi þá leið mér betur en nokkru sinni og mér fannst ég vera að taka þátt í lífinu á nýjan hátt, heilbrigðari og frjálsari. Frjálsari m.a. út af því að missa algjörlega þessa löngun í e-ð sætt eða óhollt - eitthvað sem ég hafði aldrei áður upplifað. Og þess vegna sannfærðist ég um það hvað t.d. sykur kveikir rosalega löngun hjá mér í meira. Þegar ég sleppi honum og annarri sterkju hverfur löngunin, smám saman.
 
Aftur á móti hefur mér stundum þótt erfitt félagslega að vera í fráhaldi en á þessu fyrsta ári var ég alveg komin með húmorinn fyrir því, fókuseraði bara á að hitta fólkið en ekki matinn þegar ég fór i boð og það var ekki orðið neitt mál....Smám saman varð matur einfaldlega minna atriði í lífi mínu og oft borðaði ég bara til að hafa brennsluefni - í raun eins og ég vil upplifa mat, þó mér finnist og muni alltaf finnast gaman að elda og borða flottan mat þegar maður er í þannig stuði! :)

Ég veit að þessi tilfinning sem ég man eftir frá því þarna fyrsta árið í fráhaldi er svo sterk í mér og þess vegna langar mig alltaf þangað aftur.  Þess vegna er ég búin að hafa samband við stuðningsaðila og mun byrja aftur á mánudaginn :)   Aftur á móti er auðvitað ekkert víst að ég fari nokkuð að léttast fyrr en mörgum mánuðum eftir að ég er búin að eiga en ég get allavega verið viss um að vera ekki að þyngjast i fráhaldi, en annars er ég hrædd um að ég yrði þyngri en nokkru sinni eftir meðgönguna ......Aðeins að fara yfir þetta fyrir sjálfa mig svona í leiðinni - en nú vitið allavega pælingarnar mínar - kannski hjálpa þær einhverjum :)