Í dag er ég ólétt að barni nr.2 en ég átti fyrsta barnið fyrir tveimur árum.  Árið áður en ég varð ólétt léttist ég um rúm 30kg með því að vera í svokölluðu “fráhaldi”.  Með fráhaldinu meðhöndlaði ég ofátið sem fíkn, tók út öll þau efni í mat sem gætu valdið fíkn, vigtaði þrjár máltíðir á dag og borðaði ekkert á milli mála.
 

Stuttu áður en ég varð ólétt hafði ég breytt fráhaldinu mínu, farið út úr þessum gifurlega stífa ramma og þegar ógleðin, hormónaflæðið og allt sem fylgir óléttunni brast á hafði ég ákaflega litla lyst á fráhaldsmatnum sem mér annars hafði þótt mjög góður.  Ég fór smám saman að borða meiri kolvetni, sækja meira í sykur og unnar vörur og í stuttu máli þyngdist aftur um u.þ.b. 25kg.  Á sama tíma og í kjölfarið brast á gifurlegt sálrænt niðurrif þvi mér fannst ég hafa brugðist sjálfri mér og öðrum.  Það sem ég átti erfitt með að sætta mig við í tengslum við þetta niðurrif var að mér fannst ég hafa farið inn í hugsunarhátt í fráhaldinu að það væri nr.1, 2 og upp í 10 í lífinu og ef það brygðist þá yrði allt ómögulegt.  Á sama tima gerðist margt erfitt í mínu lífi, ég t.d. missti móður mína á meðgöngunni og systir mín var alvarlega veik á sama tima.  Þrátt fyrir þessar erfiðu aðstæður og að vera að berjast á fleiri en einum stað i einu, þá gat ég ekki gefið sjálfri mér “break” að hafa dottið út úr fráhaldinu.  Þessi staðreynd hefur leitt til þess að ég upplifi mig fara inn i annars konar þráhyggju þegar ég er í fráhaldi og þess vegna hef ég átt erfitt með að halda mig í því prógrammi.
 

Frá því að ég eignaðist fyrsta barnið, eða í tvö ár flakkaði ég aftur á móti inn og út úr fráhaldsprógramminu og upp og niður i þyngd.  Ég sveiflaðist á milli þess að finnast það hið eina rétta fyrir mig og finnast ég vera vaxin frá því. 
 

Í haust fluttist ég svo til útlanda og hér fyrirfinnst ekki sambærilegt fráhaldsprógramm og ég var í.  Til að byrja með leitaði ég stuðnings frá Íslandi en eftir að ég varð ólétt upplifði ég það sama og á fyrri meðgöngunni – ég gat varla komið niður fráhaldsmatnum og fannst þetta allt hundrað sinnum erfiðara.  Ég hætti því í fráhaldi en það sem ég hafði lært frá fyrri óléttunni var að fara ekki í sama óstöðvandi niðurrifið og þá.  Það eitt og sér er mikill sigur fyrir mig og segir mér að sjálfsmynd mín byggist ekki eingöngu á þvi hvað ég er þung hverju sinni eða hvernig mér gengur í matarprógramminu mínu.

Nú hef ég í hyggju að búa til prógramm með kunnáttunni og reynslunni í þessum efnum sem ég tel að henti mér í dag.  Ég hef það að stefnu að þyngjast ekki um mikið meira en 5kg það sem eftir lifir meðgöngunnar en til þess að það verði að veruleika þarf ég að veita sjálfri mér aðhald bæði á likama og sál.

Hvar og hvernig ætla ég að sækja mér stuðning?

1.    Ég ætla að blogga – Það hjálpar mér að vera í deginum í dag, vera heiðarleg við sjálfa mig og gerir mér auðveldara að sjá hvað mér hefur áunnist og hvað betur mætti fara

2.    Vera í sambandi vini sem eru í svipuðum aðstæðum eða á annan hátt veita mér stuðning

3.    Ég ætla að styðjast við siðuna http://babyfit.com þar sem m.a. má finna tillögur að hollum matseðlum á meðgöngu sem henta þínu líkamsástanid

4.    Ég ætla að gera mataráætlanir fyrir næsta dag en ef ég bregð eitthvað út af þeim ætla ég ekki að fara í stjórnlaust sjáfsniðurrif

5.    Ég ætla að rækta hugann samhliða likamanum með amk hálftima andlegri vinnu á dag t.d. hugleiðslu eða lestri um uppbyggilegt efni